|
 ۱۵ بهمن ماه ۸۶ ساعت ۱۷:۲۸ آخرین روزی بود که حسام شیرازی از وادی وبلاگ نویسی وداع نموده و دگر هیچ نمی نویسد. من از دلایل ننوشتن حسام کاملا آگاهم چون می دانم بی حرمتی ها و ناجوانمردی ها گاهی صبر و تحمل را به نقطه پایانی می رساند و آدمی عطای نوشتن را به لقایش می بخشد. جفایی که بر حسام شده ورژن دیگرش چندی قبل بر پارلمان هشتم شده بود.
نمی دانم چرا حریم انسان ها اینگونه زیر پای افراد کم خرد خرد می شود یادمان رفته این سخن را که حفظ آبروی انسان ها از حرمت حریم امن کعبه واجبتر و با ارزش تر است؟ انسان هایی که از صفت انسانیت به دورند و از انسان بودن فقط نقابش را به صورت زنده اند چگونه به خود اجازه می دهند با ارزش های الهی و کرامت انسان ها به این راحتی بازی کنند ؟ آیا اینان را روز عقوبت و حسابرسی نیست ؟
حسام شیرازی را ننوشتن بس است او بایستی به این عرصه بازگردد چون جز صداقت و سلامت چیز دگری در نوشته هایش نیست. جامعه مدنی نیازمند انسان های اهل مدنیت و با اصالتی چون حسام است. چراغ اخلاق و مردانگی بایستی شعله ورتر شود تا عرصه برای تاریکی و جهل تنگ تر شود. امثال حسام شیرازی و ایرج فتاح باید بنویسند تا باران صداقتشان غبار از چهره بی نذاکتی ها و کوته بینی ها گشاید. ناصر حضرتی عزیز بیشتر باید بنویسد تا همه را به نوشتن وا دارد بایستی نوشت چرا که قلم توتم ماست و این عرصه بیش از این نباید با رکود و سستی مواجه شود..
|
